Een vriendinnetje van mij heeft haar baan opgezegd. Out of the blue. Omdat ze het nu echt zat was. Ze was het eigenlijk al heel lang zat. Maar ging maar door.

Ze bleef maar werken in die functie waar ze eigenlijk al twee jaar van zei dat het haar niet meer blij maakte. Dat het haar meer stress bezorgde dan blijdschap. Dat ze geen waardering kreeg. Niet kon groeien. Maar ook niet wilde groeien, want eigenlijk iets heel anders wilde doen.

Hierna wordt alles beter…

Maar toch bleef ze. Want, misschien zou het binnenkort wel beter worden? En die collega’s waren zo gezellig. Het salaris wel lekker. En bovendien, wat moest ze dan?

En nu heeft ze het toch gedaan. She did it! Yes, wat ben ik blij voor haar.

Maar ja, hoewel met het besluit de opluchting kwam, ontstond ook meteen de onzekerheid. Want shit, nu moest ze toch wel echt op zoek naar iets anders… En ze had werkelijk geen idee wat dat dan moest zijn.

En stel nou dat ze niets zou vinden, wat dan? Wie wilde haar eigenlijk hebben? Ze deed immers al zo lang hetzelfde. Ze kon vast ook niets anders dan dit. Zou ze überhaupt wel ergens op gesprek uitgenodigd worden?

Maar ja, er is nu geen weg meer terug. Ze moet nu wel! En het gaat haar lukken. Sterker nog, het is het beste besluit in tijden en het gaat haar zoveel opleveren.

Herken jij dit ook? Weet jij eigenlijk ook al even dat het tijd is voor iets nieuws? Maar stel jij het ook nog steeds voor je uit omdat je niet weet wat er gebeurt als je de stap wél zet? Of hou jij nog vast aan excuses om toch te blijven zitten waar je zit?

Gooi die handdoek in de ring!

Hoe weet je nou dat het tijd is om die handdoek in de ring te gooien en op zoek te gaan naar iets nieuws? Dit is wat ik vaak terug hoor:

  1. Elke dag als je door de deur loopt van het bedrijf waar je werkt, zet je het op. Dat masker. Want met dat masker op, sleep jij je wel door de dag heen. Niemand weet daar mee wie je echt bent. Je bent al lang niet meer jezelf geweest op werk.
  2. Je bent een van de weinige die er al langer dan twee jaar zit. De een na de andere collega vertrekt. Ja, zij wel. En jij blijft maar zitten.
  3. Hoofdpijn, kortademigheid, een stijve nek, buikpijn. Check, check, check. Je hebt het allemaal. En de laatste tijd lijkt het wel erger te worden, maar je weet niet waar het vandaan komt. Nou, think again.
  4. Jij en je manager, het schiet niet op. Je hebt geen klik (meer) met je manager. En dat is best belangrijk, je werkt niet alleen veel met hem/ haar samen, maar je wordt ook nog eens beoordeeld door hem/ haar.
  5. Trots op je baan? Het bedrijf waar je werkt? De laatste keer dat jij enthousiast over je werk vertelde, kan je niet meer herinneren. En die producten/ diensten die je verkoopt… Het kan je gestolen worden.
  6. Elke dag die automatische piloot. Je werkt je checklist af en checkt tussendoor elk uur je Instagram, Facebook en WhatsApp. Je verveelt je immers dood en anders wordt het nooit half zes.
  7. “Als dit voorbij is, wordt het vast beter.” Hoe vaak heb je dat de afgelopen tijd tegen jezelf gezegd? Als dit project af is, als je daar een stagiaire voor krijgt, als die nieuwe collega helemaal is ingewerkt, als die collega weg is. En? Heb je verandering gezien?
  8. Dat salaris. Dat blijft maar hetzelfde. Terwijl je er elke keer taken bijkrijgt. Beloftes worden gedaan, maar dat die nagekomen worden, ho maar.

Hoeveel kun jij er afvinken? Meer dan twee? Dan is het tijd voor iets nieuws. Tijd voor de volgende stap. Wil je hulp daarbij? Vraag dan een gratis Inzichtsessie aan. In een Skype gesprek van 30 minuten geef ik je dan al minstens twee nieuwe inzichten waar je mee aan de slag kunt.

Dat vriendinnetje, dat komt er wel. Het is even eng aan de andere kant van die hobbel, maar uiteindelijk went ze eraan. En gaat ze het daar zelfs leuk vinden.

Dus wat houdt jou tegen om jouw leven te gaan leiden op jouw voorwaarden?