De afgelopen week was ik ziek. Buikgriep. Wat een ellende. Gek genoeg was trouwens het enige waar ik me druk om maakte: “als ik de kinderen maar niet ziek maak…”. Want dat zou helemaal ellendig zijn geweest. Samen met je kindjes ziek zijn. I’ve been there, jij ook?

Maar vandaag gaat het een stuk beter en zit ik dit zelfs in het late middagzonnetje buiten in de tuin te schrijven. Hallo voorjaar! Ik heb je gemist.

Even helemaal niks

Zojuist deed ik even helemaal niks. Behalve hier zitten. In de zon. Met m’n ogen dicht. Luisteren naar de vogels, de fontein bij de buren in de tuin (het geluid van stromend water, love it!), terwijl de kippen bijna op mijn schoot kwamen zitten.

En ja de afgelopen dagen deed ik ook niks, behalve slapen en Netflix kijken op de bank, maar dat was toch anders niks.

Zojuist deed me beseffen dat de afgelopen dagen op standje overleven stond. Gelukkig waren de kinderen bijna de hele week bij de gastouder. Maar die momenten dat ze er wel waren, was overleven en op de automatische piloot. Het ging, maar het was niet leuk. Voor mij niet, voor de kindjes niet, voor Rick niet.
Maar soms is het niet anders. Zoals ik vaker zeg, soms word je letterlijk gedwongen om te vertragen. Prioriteiten te stellen en keuzes te maken. En ziek zijn kan daar een mooie aanleiding voor zijn.

Mijn wekelijkse mail op donderdagavond sturen, in plaats van in de ochtend (omdat woensdag schrijven echt niet ging). Even 20 minuten van die zon genieten, ondanks de veel te lange to do lijst (want drie dagen werk ‘gemist’). En pizza en soep uit de vriezer, ondanks een volle groentelade.

Die balans kan er nou eenmaal niet altijd zijn

Weet je, het gaat gewoon niet altijd hoe je wilt. Er gebeuren dingen die je liever anders zou willen. Die balans kan nou er nou eenmaal niet altijd zijn. En dat hoeft ook niet. Waar het voor mij om draait is om in verbinding te blijven met mijn kindjes, maar vooral met mezelf. Wat heb ik nu nodig? Wat kan ik nu doen?

Twee uur Paw Patrol op de bank

Ik had rust nodig en dat betekende twee uur Paw Patrol op de bank voor Faas. Ik blij, hij blij. Ik had gezonde voeding nodig, maar wilde (nee kon) niet koken, dus dan maar soep met veel groenten uit de diepvries. En pizza dus. Ik blij, man en kind blij. Ik was gisteren echt nog niet fit, dus kon geen blog schrijven en lees je hem dus nu pas. Sorry als je vanochtend bent opgestaan met de gedachte dat er een mail van mij in je inbox zat ;-). Maar hoe fijn is het dat je hem nu vanavond kan lezen, of morgenochtend?

En ja, ik was ook mega zielig natuurlijk

En ja natuurlijk had ik ook echt wel een moment dat ik enorm baalde van mijn ziek-zijn, dat ik mezelf super zielig vond en dat ik alleen maar kon huilen hierom. Maar ik ben heel dankbaar dat ik in verbinding bleef met mezelf en mijn behoeften. Vanuit daar keuzes maakte (en een beetje vanuit die overleefstand). En dus nu weer een stuk fitter ben (maar doodmoe). Vanavond nog even vroeg naar bed en morgen volle aandacht voor de kindjes.

Wil je dit ook leren? Hier beter mee om gaan? Vanuit verbinding en vertrouwen keuzes maken in jouw moeder zijn? Misschien kan mijn Ebook je op weg helpen. Stuur me een mailtje of vraag hem aan via www.dafnevanbenschop.nl/aanvragen-ebook.