Terwijl ik dit schrijf, speelt Sky Radio kerstliedjes en kijk ik uit op de boom, die sinds dit weekend staat. Ik vind het een fijne maand, de decembermaand. Ja, het is druk, maar het is ook gezellig. Lekker naar binnen, verlichting aan, kaarsen aan, lekker eten, met elkaar zijn.

Het is tegelijkertijd ook de maand van de verplichtingen. Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw, verjaardagen, borrels, diners, cadeautjes, feestelijke kleding, maar ook, nadenken over het oude jaar en wat allemaal te doen in 2019.

Eigenlijk maar raar. Elke maand gaat voorbij om nooit weer terug te komen, elke dag zelfs, maar die verandering van 31 december naar 1 januari is ineens zo groots (of is dat heel filosofisch gedacht?). Het ‘dwingt’ na te denken over de toekomst, maar ook over de gebeurtenissen van de afgelopen twaalf maanden.

En dat moet dus gebeuren tussen al die verplichtingen in.

Zit ik nog wel op mijn plek? Is mijn werk nog wel voldoening gevend? Vind ik het nog wel leuk? Blijf ik dit nog een jaar doen? Zou ik dan nu eindelijk die promotie maken? Ga ik op reis in 2019? Wanneer dan? En misschien wel, met wie? Hoe sta ik er financieel voor? Blijf ik hier wonen? Hoe is mijn relatie? Is hij het écht? Of, zou ik hem in 2019 dan eindelijk ontmoeten?

Het zijn allemaal vragen die je zo bezig kunnen houden. En op de een of andere manier deze maand nog net een beetje meer dan anders.

Ik merk ook dat ik veel nadenk over deze zaken, maar dan vooral praktische en leuke dingen. Waar gaan wij dit jaar heen op vakantie? Hoe gaat het leven zijn met een tweede kind erbij? Wat moet ik daarvoor allemaal nog regelen? Wat gaan we in 2019 aan het huis doen?

En dat ik tegelijkertijd ook heel veel dingen voor me uitstel. En er niet over nadenk. Met name de zakelijke dingen. En het bijzondere, ik stel het nog even verder uit. Niet tot 1 januari, maar tot na mijn verlof. Omdat ik vind dat ik daar nu niet over na hóef te denken. En tegelijkertijd wringt dat dus. Want het maakt me onrustig. Omdat ik nogal resultaatgericht ben, en graag wil weten waar ik aan toe ben. Onzekerheid kan ik niet zoveel mee.

Maar zelf laat ik die onzekerheid nu toch ontstaan. Raar hè.

Vluchtgedrag met slecht excuus

Ik laat die onzekerheid ontstaan omdat ik nog niet aan die doelen wil denken. En dus vertoon ik een soort vluchtgedrag, door mijn verlof als excuus aan te voeren. Ik ben daar overigens heel goed in hoor, dat vluchtgedrag. Allemaal excuses verzinnen om iets niet aan te hoeven gaan. Terwijl het misschien toch wel handig zou zijn als ik er nu wel over na zou denken. Maar ja, blijkbaar is er nog ‘iets’ wat me tegenhoudt. Misschien moet ik daar eerst eens even over nadenken J.

Wat doet dat met jou? Hoe sta jij erin? Denk jij veel na over wat 2019 gaat brengen? Of laat je alles zijn beloop? Merk je ook dat je dingen uitstelt naar januari, omdat ‘het in december toch te druk is’? En je dat eigenlijk wel een mooi excuus vindt om nog niet na te denken over die baan, die vent, de toekomst.

Of ben jij wel klaar voor het nieuwe jaar?

Heb jij al wel besluiten genomen? Doelen gesteld?

Of vind jij het allemaal maar onzin, maakt het voor jou niet uit welke jaar, maand, week of dag het is, jij hebt altijd duidelijk waar je naar toe wil en jij neemt je je besluiten gewoon. Zonder uitstel- of vluchtgedrag. Oh, dat zou ik zo graag willen…

Maar goed, ik geniet gewoon van deze maand, maak me niet te druk over wat 2019 gaat brengen en weet zeker dat er een moment gaat komen dat ik er wél over nadenk. En weet je, eigenlijk vind ik dat wel lekker in deze drukke maand. Want stress, dat kan ik nu niet gebruiken. Daar is het een veel te leuke maand voor.

Wil jij er wel over nadenken en wil je daar wel wat hulp bij gebruiken? Ik heb de komende weken nog een paar plekjes vrij voor een vrijblijvend gesprek van een half uur. En ik verzeker je, na het gesprek heb je twee waardevolle tips die jou gaan helpen in 2019. Stuur me even een berichtje, en we plannen het in!

Alvast hele fijne feestdagen!