Te vaak zie ik mensen om me heen die een baan hebben die hun niet (meer) past. Notaris omdat er rechten gestudeerd is, huisarts omdat die specialisatie nou eenmaal gekozen was en planner omdat dit nou eenmaal acht jaar geleden de eerste baan was waar ze voor was aangenomen en er brood op de plank moest.

Brood op de plank

Ik snap dat brood op de plank een heel belangrijk argument is om een baan aan te houden. Maar onderzoek toont aan dat maar liefst 71% van de millennials (jaaa, daar hoor jij ook bij) een leuke baan waarbij je dingen leert, belangrijker vindt dan een hoog salaris.
En toch zie ik nog veel mensen die een leuke baan niet na durven te streven. Als ik het dan vraag, dan volgt er meestal wel dat ze die leuke baan wel willen, maar geen idee hebben wat dat dan moet zijn. Want ze weten niet waar ze goed in zijn, zeggen ze. Maar ze weten wel wat ze níet willen. Dit. Dat wat ze nu doen. Waar ze voor gestudeerd hebben of wat via via op hun pad is gekomen.

En weet je, als ik dat zie of hoor, dan doet dat me oprecht pijn. Dan voel ik me echt verdrietig. Want het gaat me zo aan het hart. Dat zo’n leuk mens met zoveel potentie, kansen en mogelijkheden, dan om wat voor reden dan ook, niet die keuze durft te maken. Niet die hobbel durft te nemen. Die stap durft te zetten. Het is zo zonde. Want ik weet hoeveel het kan brengen…

Van gymnasium naar HBO?!

Ik had mijn gymnasiumdiploma met exact vakkenpakket en ging HBO Hotelschool doen. Was dat geen gekke keuze? Volgens alle mensen in het dorp wel, want het was toch ‘zonde’ om HBO te gaan doen als je naar de universiteit kon? Voor mij klopte het, en ik ben het gaan doen. Maar de jaren na mijn afstuderen heb ik wel het gebaande pad gevolgd.
Van een baan in de evenementen, naar bedrijfsleider van een restaurant. En hoewel ik had gezworen (!) nooit in de hotellerie te gaan werken, werkte ik toch ineens in het mooiste hotel van Amsterdam. Lang dacht ik dat dit ook mijn toekomst zou zijn. Want, wat kon ik anders? Ik had geen andere ervaring, buiten events en restaurants. Dus ik zou mijn leven lang in food & beverage moeten blijven werken.
Maar had ik dat niet al eens eerder gedaan? Een ‘rare’ keuze maken? En dat was toch ook goed afgelopen? Kijk nu eens. Nu ben ik ondernemer en coach. Niet wat ik 15 jaar geleden verwacht had, zelfs niet wat ik drie jaar geleden verwacht had.

Niet trutten, maar doen.

Maar ik ben het gaan doen en ik kan het. Gewoon, door in mezelf te geloven en door het te gaan doen. Niet trutten, maar doen. En dat brood, dat komt nu ook op de plank. Ik heb het allerleukste werk van de wereld en ik leer elke dag bij. Ik ben dus 1 van die 71%.

Eerder schreef ik al over de oorzaken van die keuzestress en dat we eigenlijk niet zoveel aan het ontstaan ervan kunnen doen. Maar dat wil niet zeggen dat we, op het moment dat het we het realiseren, er nog steeds niks aan kunnen doen.

Wat wil jij het liefste doen?

Wil jij vast blijven zitten in die baan waar je niet gelukkig (meer) van wordt? Doorgaan bij het bedrijf waar je na je studie bent gestart? Tot je pensioen (en dat duurt nog LANG) blijven werken in die functie die mooi aansloot bij je studie? Minimaal 60 uur per week werken voor een topsalaris, maar niet meer weten wanneer je voor het laatst je beste vriendin hebt gezien?

Of wil je iets anders?

  • Wil jij een baan waar je hart sneller van gaat kloppen?
  • Waar je elke dag (nou ja, bijna elke dag) fluitend voor op je fiets zit.
  • Die baan die bijdraagt aan wat jij wil nastreven in jouw leven.
  • De functie waar je niet over uitgepraat raakt.
  • De collega’s die jou inspireren en motiveren, en ook nog eens heel gezellig zijn in de kroeg.

Of wil je de sprong waren en voor jezelf beginnen? Dat gaan doen waar jij goed in bent, wat jij wil bijdragen aan de maatschappij en waar je elke dag lachend voor je bed uitkomt.

Beide kan. Het enige wat nodig is, is dat je gaat kiezen. Kiezen voor jezelf. Voor jouw toekomst. Jouw leven. Een leven op jouw manier. On your terms.

Ja, maar hoe dan?

Maar goed, daar zit ook de crux. Want hoe kun je nou kiezen, als je nog niet eens weet wat je wil? Als je nog niet eens weet wát dan die baan is waar jouw hart sneller van gaat kloppen. Is ook lastig, ik heb er ruim een half jaar over gedaan. En toen dacht ik dat ik het juiste had gekozen, maar heb ik het ondertussen nog een paar keer hier en daar aangepast. Dus ik ben de laatste om te zeggen dat het makkelijk is. Maar het kan wel. Het begint allemaal met hoe graag jij het zelf wil!

Doe jij al wat je het liefste doet? Of zet dit je aan het denken? Wil je het met me delen?

p.s. Is die carrière omgooien nou nog een stap te ver? Begin dan eens met het downloaden van mijn Ebook, waarin je in drie stappen al de eerste keuzes voor jezelf gaat maken.