Ik kreeg voor mijn verjaardag een boek over opvoeden. Nu lees ik heel veel, maar ik had in die drie jaar dat ik moeder ben, nog nooit een opvoedboek opengeslagen. Ik had er nooit behoefte aan, voed de kinderen heel intuïtief op en als ik écht tegen iets aanloop – wat vaak van praktische aard is (niet slapen, eten, poepen…) dan is Google mijn beste vriend. Al weet ik nog steeds niet hoe betrouwbaar hij is ;-).

Onvoorwaardelijk ouderschap

Tot mijn verjaardag dus. Hoewel ik al aan drie boeken bezig was (ja I know, heel onhandig, doe ik ook liever niet maar soms loopt het zo), toch in dit boek begonnen. Voor de geïnteresseerden, het boek heet Onvoorwaardelijk Ouderschap van Alfie Kohn. Ik werd getriggerd door de titel, door alles wat ik al weet over dit ‘opvoeden zonder straffen of belonen’, door de lieve kaart van mijn vriendin erbij en misschien ook wel omdat ik weer eens wat anders wilde lezen dan een management- of zelfhulpboek.

En nu, drie weken later, is het uit. In recordtempo voor een boek van deze dikte. Dus dat zegt wel wat. Het boek deed me veel. Het liet me nadenken over hoe ik opvoed. Het verbaasde me, bracht me in weerstand, gaf me schuldgevoel (ja hoi, daar is ie weer!) en liet me besluiten nemen.  

Ik las het boek omdat ik getriggerd werd, niet omdat het ‘slecht’ ging. Sterker nog, ik vond en vind nog steeds, dat onze manier van opvoeden de juiste is. En daarbij vraag ik me meteen af of ‘juiste’ wel het goede woord is. Maar je snapt vast wat ik bedoel.

Het hoeft niet slecht te gaan om te verbeteren

Alleen het bleek dat er wel ruimte is voor verbetering. Dat ook ik dingen doe die misschien niet het doel bereiken dat ik wil voor mijn kindjes. Dat veel besluiten en handelingen in de dagelijkse opvoeding gericht zijn op het korte termijn doel: tanden poetsen, jas aan, bord leeg eten, op het potje plassen. Maar dat daar dus totaal geen rekening wordt gehouden met wat ik op de lange termijn wil voor mijn kinderen: dat ze later gelukkige, morele, empathische mensen zijn. Dat ze opgroeien tot onafhankelijke, kritische denkers. En dat is eigenlijk wat alle ouders waar ook ter wereld willen, toch?

Korte termijn resultaten in de opvoeding

Dus ook ik kies in de opvoeding vaak voor korte termijn resultaten. En dat is precies wat ik hiermee wil zeggen. Want het gaat niet alleen over de opvoeding van je kinderen, maar ook hoe je er zelf in staat. Ik zie het namelijk breder. In hoe ik me gedraag in het complete moeder zijn. Toch nog dat opgeruimde huis verkies boven met mijn zoon spelen. Dat ik toch de tijd die ik voor mezelf zou kunnen hebben, minder belangrijk vind dan die was opvouwen. Terwijl ik weet, al voordat ik dit boek las, dat juist die balans, die aandacht voor de kinderen en voor mezelf hebben, op de lange termijn meer op levert. Alleen NU geen opgeruimd huis.

Dus nu, nu denk ik wat vaker aan Alfie en zijn boek. In opvoedkundige situaties, maar ook in alle situaties daaromheen. En denk ik niet alleen aan het korte termijn resultaat, maar juist aan het grotere plaatje. Wie ben ik? Wat vind ik belangrijk? Wat is goed voor mij en daardoor dus ook goed voor mijn kinderen?

Zo zie je maar. Het hoeft niet slecht te gaan om iets te verbeteren. Misschien herken je dat wel? Het gaat echt niet slecht met je, je redt het prima, dat moeder zijn met die carrière ernaast. Maar toch. Een andere kijk, nieuwe inzichten en een paar kritische vragen kunnen veel impact hebben.

Liefs,

p.s. Volg je me al op Instagram voor een dagelijkse dosis inspiratie en een kijkje in mijn leven?