Sinds ik me kan herinneren, heb ik last van hoofdpijn. Migraine eigenlijk. Elke maand minimaal een keer (ja, ik ben een vrouw). Van een korte aanval, tot dagenlang misselijk in bed. Van een maandje niet, tot drie keer per week. Ik heb alles meegemaakt.

En dus heb ik er ook van alles aan gedaan. Medicijnen, het alternatieve circuit, alle mogelijke anticonceptie om die hormoonspiegel enigszins te controleren tot gewoon toch die kroeg in en een paar biertjes drinken in de hoop dat dat werkt. Dat doet het wel, op dat moment, maar dat krijg je dus de volgende ochtend tien keer zo hard terug.

Het beste medicijn tot nu toe, 34 jaar verder, was zwanger worden. Negen maanden geen migraine tijdens de zwangerschap van onze zoon. Nu zeg ik niet dat dat voor iedereen de oplossing is, maar toen werkte het. Inmiddels ben ik weer zwanger. En wat denk je, gewoon hoofdpijn. Dus ook in deze oplossing geen garanties ;-).

Maar goed, inmiddels heb ik de migraine redelijk onder controle. Ik weet wat ik moet doen en laten, wat ik wel en niet moet eten en drinken, hoeveel slaap ik nodig heb en wanneer ik medicijnen moet nemen.

Maar het allerbelangrijkste in dit alles, is luisteren. Luisteren naar mijn lichaam.

In de tijd dat ik nog die hele drukke verantwoordelijke baan had, had ik op het laatst bijna wekelijks heftige aanvallen. En ik bleef me maar volstoppen met medicijnen en ontkennen dat er misschien wel iets anders aan de hand was. Ik had gewoon te weinig geslapen, het was ‘that time of the month’, ik had rode wijn gedronken of in de zon gefietst zonder zonnebril.

Het wilde er niet in dat deze migraine een waarschuwing van mijn lichaam was. Mijn lichaam die zei: “Ho Daf, tot hier een niet verder. Je pusht jezelf te ver op dit moment.”

Want de belangrijkste factor voor mijn migraine is stress. Die hormonen spelen echt mee, en al die andere triggers verergeren ook, maar de belangrijkste oorzaak is echt stress.

En stressen, daar ben ik goed in.

Vandaar dus die hoofdpijn.

Stress heb ik lang gezien als een teken van zwakte. Ik was een vrouw op een belangrijke positie en had bewijsdrang. Ik wilde laten zien dat ik het kon. En ik kon het ook, maar het kostte me fysiek meer dan ik toegaf. En omdat stress niet zo met het blote oog te zien is, en men toch al wist dat ik migraine had, kon ik het redelijk maskeren. What was I thinking?

Om mij heen zie ik dat iedereen een lichamelijke reactie heeft op stress. En dat deze bij iedereen anders is. Van koortsaanvallen, tot vastzittende spieren in de nek, tot onrustige darmen en nog veel serieuzere klachten. Maar vooral zie ik, dat deze door heel veel mensen genegeerd wordt en niet op waarde geschat. Dat er echt heel veel moet gebeuren, voordat er (noodgedwongen) aan die rem wordt getrokken.

De signalen negeren…

Achteraf ben ik op tijd gestopt met deze baan. Ben ik me toen pas gaan realiseren hoe slecht ik voor mezelf zorgde. Hoe ik de signalen van mijn lichaam negeerde. En wat die signalen me duidelijk wilde maken.

Tegenwoordig gaat dat veel beter. En dat zegt niet dat ik nooit meer stress ervaar en dus nooit meer migraine heb. Maar ik kan het voor zijn, ik kan het zien aankomen. Ik kan mijn grenzen aangeven en daardoor rust nemen als het nodig is. Al voordat die aanval komt. En, als ik dan toch te laat ben, pak ik de rust zodat die aanval snel weer voorbij is.

Wil jij ook meer inzicht in je stress? Weten wat er gebeurt? Wat jouw lichaam je probeert te zeggen? Wil jij ook je grenzen beter aangeven om daarmee stress te voorkomen? Wil jij ook kiezen voor jezelf? Voor jouw lichaam. Voor jouw leven. Met jouw voorwaarden?

Vraag dan een gratis Skype gesprek aan van 30 minuten, waarin jij in ieder geval twee waardevolle tips krijgt om dat stressniveau in jouw leven te verlagen.

Vraag de sessie hier aan!