Masker op. Masker af.

Vandaag had ik een rotdag. Dingen liepen niet zoals ik zou willen en ik was een emotioneel hormonaal hoopje ellende. En dus zat ik huilend tegenover vriendlief. En waarom, eigenlijk om niks. Maar toch moest ik huilen. Voelde ik me kwetsbaar, onzeker en niet fijn. En het was oké om dat te delen met iemand. En juist dat ik dat oké vind, deed me denken aan vroeger…

Want vroeger was ik een vrij harde manager. Ja, ik was ook empathisch, maar vooral vrij hard. Emoties kregen geen ruimte bij me. Terwijl die er (natuurlijk!) wel waren. Maar ik liet ze niet toe. Ze kregen geen kans. Ze waren verstopt achter dat masker dat ik droeg.

Ik was jong, had een goede functie bij een mooi bedrijf, was een van de weinige vrouwen en vond dat ik mezelf moest bewijzen. En dat kon in mijn ogen dus vooral door stoer te zijn, hard, zakelijk en onaantastbaar.

Hulp vragen, ho maar!

Twijfels, onzekerheid, fouten maken (en erkennen) en om hulp vragen, ho maar. Ik deed het niet. Ik vond dat ik het zelf moest doen. Mezelf moest bewijzen. Laten zien dat ik goed was. En dat kon dus alleen op bovenstaande manier. En dat lukte dus ook. Ik deed het goed, haalde goede resultaten en had alles onder controle.

Maar ik ben wel een vrouw. Dus die emoties waren er wel. Meestal stopte ik ze weg. Hield ik ze net zolang verborgen tot het echt niet meer ging. Maar op den duur kwamen er steeds meer momenten dat ze toch opspeelden. Dat ik wel emotioneel werd. En dat gebeurde natuurlijk altijd op een moment dat het (voor mij) niet uitkwam. Bij die ene persoon waar ik het juist niet aan wilde laten zien. En die emoties uitte zich op dat moment ook altijd in onmacht, woede en onbegrip. Niet de meest ‘charmante’, zeg maar.

Daar zat ik dan, huilend…

Dus dan zat ik toch huilend tegenover mijn collega. En god, wat was dat erg. Wat vond ik dat verschrikkelijk. Dat iemand zag dat ik ook mijn twijfels en onzekerheden had. En dan meteen op zo’n manier. Heb jij dat ook wel eens?

Op den duur leerde ik (onder andere dankzij een coach), dat deze emoties er wel mochten zijn. Of misschien zelfs wel moesten zijn. Dat fouten maken mocht, kwetsbaar zijn ook en onzeker zijn zeker.

En stapje voor stapje leerde ik daar ook mee omgaan. Gaf ik die emoties steeds meer ruimte. Ja, ook bij collega’s. Maar ja, zij moesten daaraan wennen. Want ik had immers bijna vijf jaar een masker op gehad. En nu toonde ik ineens mijn kwetsbaarheid. Ging ik niet meer elke keer de strijd aan. Voor mij voelde dat goed. Maar het was wel wennen.

Herkennen en erkennen

Want ik was zo gewend aan het leven met dat masker. En dat was er ineens niet meer. En soms wilde ik nog wel dat het er was. Want het had me ook lang gediend, het had me gebracht tot waar ik was.

Het was zaak dat ik daar een nieuwe modus in zou vinden. Dat ik me bewust zou zijn van mijn emoties, ze kon herkennen en ze kon laten zijn. En dat is wezenlijk anders dan elke keer ‘overvallen’ worden door die emotie, dat heb ik wel ervaren. Hoe is dat voor jou?

Maar goed, ik ben ook maar een mens en emoties komen en gaan (zeker nu ik zo’n hormonaal wezen ben ;-)) en de ene keer komt het beter ‘uit’ dan de andere keer. Kan ik er beter mee omgaan dan de andere keer.

En jij? Draag jij ook zo’n masker? Of ben jij een open boek als het om jouw gevoelens en emoties gaat? Hoe ga jij ermee om? Laat je het me weten? Leuk om te horen!