Zo. Daar staat het. Schaamte. Wat een rotwoord. Of nou ja, ik vind het een rotwoord. En dat komt dus door het gevoel dat er meteen ontstaat bij me op het moment dat ik het uitspreek: knoop in mijn maag, het liefst zo klein mogelijk willen maken en blozen. Een knalrooie kop.
En voor de mensen die mij nog nooit in real hebben ontmoet: blozen kan ik hoor. Iets met rood haar en een lichte huid… Te pas en te onpas. Vooral te onpas. En dan het moment dat je realiseert dat je bloost, waarop het allemaal nóg erger lijkt te worden. Nog roder, nog warmer, tot je denkt dat het niet erger kan. Word jij ook wel eens zo rood als een tomaat, net op een moment dat het je helemaaaaaaal niet uitkomt?

Inmiddels heb ik het schamen (en het blozen) redelijk onder controle, in die zin dat schaamte niet zo veel meer voorkomt en blozen ook minder. En, en dat is het belangrijkste, dat ik me minder schaam voor het blozen. En het dus minder erg is. Snap je het nog?

 

Shame on me!

Maar goed, vorige week was het er ineens weer. Dat gevoel van schaamte. Ik zat op het terras met onze zoon van 1,5 en hij was aan het klimmen en klauteren zoals kinderen van die leeftijd doen en viel bijna met zijn net nieuwe tandjes plat op de grond. Bijna dus hè. Iemand kon hem nog net opvangen. En die iemand was niet ik, maar het alerte meisje uit de bediening (waarvoor eeuwige dank).
De commentaren van de tafel naast ons waren niet van de lucht. En terwijl ik met mijn zoon op schoot zat, hoorde ik wat deze mensen allemaal over hem (of eigenlijk over mij) zeiden. Bottom line: ik was een slechte moeder.
En wat voelde ik me een slechte moeder. Ik schaamde me, mijn hoofd knalde uit elkaar van roodheid en het enige wat ik kon was naar beneden kijken, naar mijn zoon bij mij op schoot.

Waarom ik dit nu opschrijf? Omdat ik was vergeten hoe het voelde, omdat het toch ineens de kop op kan doen. En omdat ik het vooral heel vervelend vond dat ik het niet kon controleren. Dat een emotie als schaamte er ineens is. En dat ik er nu, bijna een week later, nog mee bezig ben.

Maar nu op een positieve manier. Ik bedacht me namelijk, dat ik dit wel voor me kon houden en daardoor heel groot kon laten worden. Groter dan het voorval daadwerkelijk was. Want ja, mijn zoon gaat vast nog heel veel keren vallen, en vast wel ook een tand door zijn lip krijgen op een moment dat ik net niet alert genoeg ben. En de vraag is dan, moet ik hem dan voor alle risico’s behoeden (maar dat is een heel andere discussie)? En er zijn ongetwijfeld heel veel mensen die iets vinden van hoe ik mijn kind opvoed. Maar daar gaat het allemaal niet om.

Het gaat om die schaamte. Om die emotie die me vanuit het niets een klap in mijn gezicht gaf. En om wat ik daarmee deed. Of wil doen.
Die (bijna) val van mijn zoon en die commentaren van die mensen, die ben ik alweer vergeten. Dat gevoel van schaamte niet. Ik ben me alleen wel weer heel bewust geworden van de gevoelens die bij die schaamte komen kijken. Wat er gebeurt in mijn lijf op dat moment.
En volgens mij is de oplossing het delen ervan. Delen dat ik dit zo heb ervaren. Mijn schaamte delen in haar hele voorkomen. Dus ik deelde het met een vriendin, en ja, ik vond het nogal wat om het haar te zeggen. Maar haar reactie was zo lief en zo steunend dat het gevoel al veel minder werd.
En gisteren deelde ik het weer, met iemand anders. Omdat het onderwerp ‘schaamte’ toevallig ter sprake kwam. En weer werd het kleiner.

 

Delen helpt.

Dus nu deel ik het met jullie allemaal. En terwijl ik dit doe, verdwijnt het gevoel. Die knoop, dat klein willen worden, het blozen. En dat is dus wat ik wilde bereiken. Niet wegstoppen van mijn emoties, maar het aangaan, het laten zijn en het delen. Want ik kan wel alles in mijn eentje willen doen, maar dat hoeft niet. Samen maakt lichter. Samen kun je een situatie en de emotie de juiste waarde geven. Zodat je er uiteindelijk waarschijnlijk zelfs om kan lachen.

De boodschap van dit verhaal? Deel je emoties, je falen, je fouten, je twijfels, de momenten dat je door de grond wilde zakken, je schaamte. Het wordt veel minder groot als je erover praat. Het werkt, echt!