Ze zei het letterlijk: “werk en moederschap in balans houden gaat prima, het enige waar ik moeite mee heb is tijd voor mezelf vinden. Maar dat heeft vooral te maken met het schuldgevoel dat ik krijg als ik dit alleen al denk.”
 
Dan gaat het bij mij kriebelen, maar ik herken het ook wel. Want toen onze oudste net geboren was, of misschien wel het hele eerste jaar, toen deed ik het ook niet: tijd voor mezelf maken. Toen voelde ik me ook al schuldig bij de gedachte alleen al. Elk moment dat ik niet met hem bezig was (lees: dat hij sliep of bij de opvang was), vulde ik met ‘nuttige’ dingen: werk, huishouden, eten koken, opruimen, wassen, boodschappen.
En het ging ook prima.

Hij was blij, dus ik was blij.
 
En dat is waar het wringt. Want natuurlijk, elke moeder is blij als haar kind blij is. Een kind dat goed in zijn vel zit, dat is wat elke moeder wil. Waar elke moeders alles voor doet. Inclusief zichzelf wegcijferen.
 
Ook ik weet dat je dat echt lang vol kunt houden. Dat het echt prima is, je er niet dood van gaat en er ook echt wel ergere dingen zijn. Maar was dat dan wat jouw wens voor jezelf toen je moeder werd? Is dat hoe je het voor je zag? Dat jouw leven-met-kind zou bestaan uit alleen maar voor de ander zorgen, voorbijgaan aan je eigen behoeften, jezelf op de laatste plaats zetten en nooit meer iets voor jezelf doen?
 
Vast niet toch? Het was mijn wens in ieder geval niet. En ja, ook bij mij duurde het even voordat ik me dat realiseerde.
 
Pasgeleden las ik ergens:

“De basisbehoefte van je baby? Een gezonde moeder hebben.”

En dat is zo waar. En geldt echt niet alleen voor een baby overigens. Wat heeft een kind aan een moeder die altijd aan het werk is? Aan een moeder die voor iedereen zorgt behalve voor haarzelf? Wat voor een voorbeeld krijgt een kind als zijn moeder nooit tijd en ruimte voor zichzelf neemt?
Kinderen spiegelen alles he, dus eigenlijk is het zo dat het kind dan ook die tijd en ruimte voor zichzelf niet zal innemen. Mama doet het immers ook niet.
 
Dus ik vind dat het tijd is om het excuus ‘mijn tijd komt wel weer’ te laten varen. Om te stoppen te verschuilen achter het schuldgevoel. Om te stoppen keer op keer opnieuw voor jezelf een excuus te vinden om jezelf te blijven wegcijferen.

Jij bent de allerbeste moeder voor jouw kind.
 
Sowieso. Hoe je het ook doet. Hoe jij je kind ook opvoedt. Hoe veel (of weinig) je ook werkt. Zo lang het jullie beiden maar dient. Want een kind heeft niks aan een moeder die niet goed in haar vel zit, geen energie heeft en niet gezond is.
 
Dus het wordt tijd dat jij jezelf op nummer 1 zet. Door goed voor jezelf te zorgen. En ja, als het kan zonder schuldgevoel. Want doordat jij goed voor jezelf zorgt, kan jij nóg beter voor je kindjes zorgen.
 
Hoe je dat praktisch doet? Dat lees je volgende week in het vervolg op dit verhaal. Want ik weet ook wel, dat je het meeste aan praktische tips hebt.