1,5 jaar geleden was ik tien dagen bij een vriendinnetje in Hongkong. Zonder man, zonder zoon (en nét weer zwanger, maar dat wist ik nog niet…). Voor mij waren die dagen daar het moment waarop ik besloot elk jaar minimaal 1 keer alleen weg te gaan. Door de zwangerschap en geboorte van Philou is het er nog niet van gekomen dit jaar, al ga ik over twee weken wel drie nachten alleen weg naar een business event. En dat telt ook, toch? Of in ieder geval een beetje…

Waarom ik dit vertel? Omdat het pas ter sprake kwam in een groepje moeders. En ik de enige was die dit deed. Alleen weggaan. In dat gesprek zei een van de moeders: “ooooh dat zou ik toch ook zo graag willen. Een keer een nachtje weg zonder kinderen (en zonder man ja). Even alleen zijn, doen wat ik wil, waar ik wil.

Ja weet je, vroéger deed ik dat wel, alleen weg, alleen reizen. Maar sinds de kinderen er zijn…”

Juist. Dat dus.

Waarom zou dit niet meer kunnen nu er kinderen zijn? Waarom zou je dat jezelf niet gunnen?

Want precies daar zit het. In het gunnen. Gunnen. Vinden dat iemand iets prettigs mag ondervinden. Graag willen dat iemand iets krijgt of heeft.

Ik weet zeker dat jij jouw vriend zijn avondje bier drinken met zijn vrienden gunt. En dat dus ook regelt. Dat je jouw kinderen de meest liefdevolle opvoeding gunt. En dat dus ook regelt. Dat je die vriendin in nood een luisterend oor gunt. En dat dus ook regelt.

Maar gun jij jezelf die tijd voor jou? Dat nachtje weg? Dat uurtje niks doen? Die middag alleen winkelen in de stad? Dat sportlesje? Vast wel, maar grote kans dat je de gedachte eraan negen van de tien keer heel snel laat varen… Want, hoe dan?

Maar stel je nou eens voor dat je het jezelf wel zou gunnen?

En fair enough, misschien is tien dagen Hongkong meteen wel een hele grote stap, maar een nachtje weg? Een weekend misschien? Hoe zou dat voor je zijn?

Ja, je zou je kinderen missen, en je vent vast ook. Je zou je ook zeker wel een moment druk maken of alles goed zou gaan. Je zou misschien wel een keer (of vaker) gebeld worden met een vraag over eten, flesjes, luiers of temperatuur van de wasmachine. En als zij niet bellen, dan bel jij wel. Maar buiten dat allemaal, hoe zou je daarvan terugkomen? Wat zou het met je doen? Wie ben jij als moeder als je dit jezelf gunt? Wat voor een voorbeeld stel je?

En de antwoorden op die vragen zijn precies de reden dat ik weer een weekend ga plannen. Want ik kom opgeladen terug, met energie. Positief, met meer weerstand en veerkracht. Ik ben uitgerust, ontspannen en dat korte lontje, dat is weer wat langer. Maar het belangrijkste, ik geef mijn kinderen mee dat het belangrijk is om goed voor jezelf te zorgen, op welke manier dan ook…

Weet je wat dat doet met mijn gezin?

Ik denk dat je het wel kan voorstellen toch?

Ik gun jou dit ook, omdat ik weet dat je zoveel rust, ontspanning, bewuste momenten en plezier met je kinderen en lief gaat ervaren op het moment dat je jezelf tijd voor jou gunt. Daarom nodig ik je uit deel te nemen aan mijn nieuwe online programma. In drie maanden tijd gaan we samen aan de slag op zoek naar de ideale balans voor jou, rekening houdend met jouw wensen en verlangens, jouw baan en jouw gezin. En dat doen we online, op momenten Die voor jou uitkomen. Dus gun jezelf dit cadeau en zet de eerste stap. De trial begint half oktober (dus je bent voor de Kerst klaar) en om de investering hoef je het ook niet te laten: 195 euro inclusief btw. Dus wacht niet langer, nu is het moment, gun jezelf deze eerste stap.