“Een carrière, die komt wel weer als de kinderen naar school zijn.” “Nee, ik hoef niet zo nodig full time te werken.” “Ik ga wel iets heel anders doen, even een baan zonder zoveel verantwoordelijkheden.”

Ruim 40% van de moeders gaat minder (tot niet) werken na de geboorte van het eerste kindje. Even ter vergelijking: mannen werken over het algemeen zowel voor als na de geboorte 40 uur per week.

De keuze om minder te gaan werken zodra er een kindje is, is natuurlijk heel persoonlijk en in veel gevallen afhankelijk van inkomen, mogelijkheden tot opvang en uiteraard ook wensen van de ouders.

En dat hoeft niet erg te zijn. Als het een bewuste keuze is. Maar vaak is dat niet het geval. Helaas. Ik spreek veel moeders die het gevoel hebben dat er geen keuze is.

Dat ze geen carrière kan hebben nu ze net moeder is. Dat ze haar carrière niet kan opgeven (terwijl ze dat wel heel graag wil). Dat ze geen andere mogelijkheid ziet dan haar carrière op een laag pitje te zetten. Dat ze überhaupt niet weet hoe ze dat onderwerp bij haar lief moet aansnijden. En naast de financiële motivatie, heeft het vaak te maken met de ander. Omdat ze denkt dat dat van haar verwacht wordt.

Wat zouden haar ouders ervan vinden als ze minder zou gaan werken?

Of juist evenveel zou blijven werken? Hoe zouden haar vriendinnen reageren als het kindje vijf dagen naar de opvang zou gaan? Of juist als ze thuis zou blijven?

En dus trekt de moeder aan het kortste eind. Schikt zij zich in de mogelijkheden. En wordt er dus compleet voorbijgegaan aan haar behoeften.

Ik ging van een mooie carrière, naar een opleiding (met een baan ernaast), naar ondernemerschap. Alle drie bewuste keuzes. Met dus ook bewuste (met name financiële) consequenties.

Ik wilde graag coach worden, ik wilde heel graag ondernemen, ik wilde vrijheid en ik wilde uit de hotellerie. En daar kwam een kindje bij en dat maakte dat het eigenlijk allemaal nog beter paste voor me. Want doordat ik ondernemer ben, deel ik mijn eigen tijd in en daardoor ben ik flexibeler voor de kinderen.

Een vriendin heeft net een kindje en is juist fulltime blijven werken, maar wel een dag in het weekend, waardoor het ook flexibeler is in de opvang. Een andere vriendin kiest er juist voor om de eerste jaren thuis te blijven. En alles is oké.

Selfcare, wat is dat?

En dat dat niet alleen op werkgebied is, dat zie ik ook. Niet alleen past ze zich daarin aan, maar selfcare komt überhaupt niet of nauwelijks voor in het leven van de meeste jonge moeders. Want ze schikt zich naar de ander. En die ander zijn vaak haar kindjes, maar ook haar partner, haar familie en haar vrienden. Er blijft totaal geen ruimte over voor haar.

En serieus, ik vind dat zo lastig! Want waarom? Waarom ga je zo aan jezelf voorbij? Al voordat je kindje er is? Het is juist zo waardevol om ook aandacht te houden voor jouw behoeftes.

En weet je wat ik daarbij misschien wel het lastigste vind? Dat we het elkaar zo moeilijk maken. Wij moeders ja. Want we hebben allemaal een mening over die andere moeder. En spreken die ook uit. Het is nooit goed! Als ze fulltime blijft werken niet, parttime gaat werken niet, helemaal niet gaat werken, het over een andere boeg gooit, voor zichzelf begint, bij haar partner in het bedrijf gaat werken. Het is allemaal niet goed. We vinden er allemaal wat van. En spreken dat uit, vaak zonder te realiseren wat de impact daarvan is.

Heb je dat mannen wel eens tegen elkaar horen zeggen?

“Jeetje, blijf jij full time werken nu de kinderen er zijn?” of “Echt waar, een papa-dag? Ben je gek geworden?”.

Kunnen we ermee stoppen het elkaar zo moeilijk te maken? Kunnen we ermee stoppen voor de ander te bepalen wat zij nodig heeft? Hoe zij haar leven in moet richten?

Maar kunnen we dan tegelijkertijd voor ons zelf wel bewust kiezen in wat we nodig hebben? Die ruimte innemen die we zo verdienen? Gaan staat voor wie we willen zijn náást het moeder zijn? Want dat is juist zo belangrijk. Dat we een individu zijn naar het moeder zijn. Dat we voor ons zelf zorgen, dat voor onszelf zorgen op nummer een komt. Dat het vliegtuigprincipe waar mijn vriend zo goed naar leeft (lees deze mom stories), ook leidend wordt in jouw leven?

En of je dan lekker blijft plakken op die plakkende vloer en gewoon maar werkt zonder al te ambitieus te zijn, of je dan dwars door dat glazen plafond heen breekt en het vrouwenquota in de top omhoog krikt, of dat je dan ervoor kiest om die eerste jaren even niks te doen. Dat is jouw keuze. En trust me, je kinderen zullen mega trots zijn op een moeder die staat voor haar keuzes, je lief houdt nog een beetje meer van je en zelf zit je goed in je vel, krijg je energie van je keuzes en ben je die leuke moeder die je zo graag wil zijn!

Hoe heb je dat ervaren? Heb jij de keuze bewust gemaakt? Of had jij ook het gevoel dat er geen keuze is? En hoe sta je daar nu in? Leuk als je het hieronder met me deelt…