Gezocht: een baan met een goede werk-privé balans, waarbij het werk je hobby is, een goed salaris, leuke collega’s, evenals veel vrijheid, net zoveel verantwoordelijkheid, een mooie werkplek en een functie die ook nog eens voldoening geeft. Oh ja en niet te veel reistijd zou ook wel lekker zijn.

Ik heb die baan. Maar om die te krijgen, daar was wel wat voor nodig.

Pasgeleden kreeg ik zo ongeveer bovenstaande vraag van een van mijn klanten.  Na meerdere universitaire studies en een op papier jaloersmakende baan bij een toffe werkgever, zou ze toch blij moeten zijn? Ze had niet voor niets die studies gedaan en daar ruim zes jaar van haar leven aan besteed. En elke keer als ze vertelde over haar baan, waren de ‘ohh’s en ahh’s’ niet van de lucht. Ja, ze werkte wel hard en veel, maar ontving ook elke maand een goed salaris. Dus ook dat moest toch goed zijn?

Maar het was niet goed. Ze was niet blij. Het duurde even voordat ze dat ook echt hardop durfde uit te spreken. Want op papier klopte het plaatje helemaal. Alle punten van hierboven kon ze afvinken.

Precies zo was het bij mij ook. Ik had die toffe functie bij dat gerenommeerde hotel. Ik werkte hard, maar verdiende goed. Had hele leuke collega’s, vrienden zelfs. Ik ging op mijn fiets naar werk, had verantwoordelijkheid en oké, misschien iets minder vrijheid dan ik zou willen. Maar ik werkte wel in een van de mooiste gebouwen van Amsterdam.

En toch was ik niet blij. En ik heb het lang niet durven uitspreken. Maar toen ik dat uiteindelijk wel deed, was dat zo’n opluchting. Puzzelstukjes vielen op zijn plek. Het was een groot ‘aha-moment’. En vanuit daar kon ik door.

Door met de zoektocht naar mijn ideale baan. Voor mij was dat een combinatie van ondernemerschap en coaching. Maar dat is natuurlijk niet voor iedereen zo.

Is ‘blij’ dan een goede graadmeter? Moet je altijd maar blij zijn in je werk? Als ik mijn ouders mag geloven is werk niet altijd leuk. En moeten we niet zo zeuren en na een niet zo leuke week niet meteen ons LinkedIn profiel updaten.

Maar Google eens op ‘millennials’ en ‘burn out’ en de artikelen vliegen om je oren. Er zitten heel veel mensen van onze generatie thuis met een burn out (bron: www.ad.nl). En daar zijn verschillende redenen voor.

  1. We zijn hoogst individualistisch opgevoed. In een cultuur met zoveel keuzes, worden we gemotiveerd om onze eigen weg te bewandelen en onze eigen voldoening te vinden. Door deze individualiteit komt dat we denken dat we dus zelf verantwoordelijk zijn voor al het geluk en succes in ons leven. En als we dus even niet succesvol en gelukkig zijn, dan ligt dat dus ook aan onszelf.
  2. We beginnen later aan een vaste baan, huis en gezin dan bijvoorbeeld onze ouders. De periode tussen onze pubertijd en 30/35 jaar is veel belangrijker geworden. We hebben vaak meerdere studies gedaan, een tussenjaar na de middelbare school en zijn ook nog veel gaan reizen tijdens en na de vervolgstudies. En dan ineens zijn we 30 en moet het plaatje (huisje, boompje, beestje) kloppen. Wat vaak nog niet is gelukt. Dus dat geeft stress.
  3. Social Media speelt een grote rol in ons leven. Dat kun je ontkennen, maar is niet zo. We vergelijken elkaar constant met elkaar en doen dat vaak via die Social Media. Maar tegelijkertijd weten we ook dat alles wat er op Instagram staat veel mooier en optimistischer dan de werkelijkheid. En toch blijven we kijken en vergelijken. Het gevolg: stress.
  4. De kansen op de arbeidsmarkt zijn klein. Dus soms moeten we een stapje terug doen. Dat hoeft helemaal niet erg te zijn, soms is een stap terug juist nodig om daarna drie stappen vooruit te zetten. Maar toch, het voelt als falen. En lees dan maar weer eens punt 1.
  5. We stellen hele hoge eisen aan onszelf. Niet alleen aan die baan. Maar eigenlijk aan ons hele leven. En als iets dus dan niet lukt, dan voelt dat weer als falen. En dat willen we niet. Zie weer maar eens punt 1.

In mijn ogen zit in punt 1 de crux: we zijn zelf verantwoordelijk voor al het geluk en succes in ons leven. We zijn dus zelf ook verantwoordelijk voor die ideale baan. En om te bepalen wat die ideale baan dan is voor jou, is het nog belangrijker om al die randvoorwaarden eens goed te analyseren. Want wat wil je nou echt? Hoe bepaal je dan welke van die punten nou echt belangrijk zijn voor jou? Is de hoogte van het salaris leidend omdat je binnen 10 jaar miljonair wil zijn? Of vind je reistijd niet zo erg, mits je in een mooie auto rijdt? Of maakt het jou niet uit wat je doet, zolang je maar bij die ene organisatie werkt? Alles kan en alles is goed.

Voor die klant was het een openbaring om te ontdekken dat ze totaal iets anders wilde doen dan ze al 8 jaar lang deed. En dat zo’n baan ook tot de mogelijkheden behoorde, dat had ze van tevoren nooit durven denken. En het mooiste, vorige week kreeg ik een mail dat ze was aangenomen. Ze start volgende week, haar ideale baan!

Wil jij ook een eerste stap maken naar die ideale baan? Sluit je dan aan bij mijn Workshop Kiezen voor Jezelf op vrijdag 11 mei. In de workshop leer ik je mijn meest waardevolle stappen naar jouw ideale leven. En dus ook jouw ideale baan. Een leven waarin je meer ruimte en tijd voor jezelf hebt, een leven waar je zelf richting aan geeft. Je baan als hobby, waarbij je doet waar jij van nature goed in bent. Er zijn nog een paar plekken, dus wacht niet te lang!