Select Page

Gisteren was zo’n dag. Hoewel de dag lekker begon en eigenlijk zelfs heel gezellig was, was het ’s middags wel andere koek.

Het ene kind ziekig, dus pieperig en heel gefrustreerd omdat ze alles wil (zitten, kruipen, spelen) maar niks kan. De ander die bedacht dat slapen tussen de middag na de peuterspeelzaal écht overrated was en daar drie uur later spijt van had (maar toegeven, ho maar!).

Stralend weer buiten, dus ik wilde echt nog de deur uit. Bovendien moest er nog een boodschap gedaan worden, want anders hadden we geen avondeten.

Dus daar gingen we. Zoonlief op de loopfiets, dochterlief in de wagen. Op weg naar de slager. Je snapt het: op de hoek van de straat was hij al moe (en kwam ik er nog iets verder pas achter dat hij ook zijn laarzen verkeerd om aan had, oeps). Op de terugweg langs de speeltuin. Maar ja, na een half uur, zon weg, koud, huilende baby (want honger) en peuter die NOOIT meer naar huis wilde.

Zal ik nog verder gaan?

Want dit was pas het begin van de ellende.

Laat ik het erop houden dat het geen gezellig einde van de middag was. Dat ik twee huilende (nee krijsende) kids had. Dat bij mij de tranen ook in mijn ogen stonden. Dat ik niet zo vriendelijk was voor ze. Niet de rustige, liefdevolle moeder die ik wil zijn. Maar de gestreste, gefrustreerde en onvriendelijke moeder die ik niet wil zijn. En dat het dus totaal niet opschoot.

Tot manlief binnenkwam. 

En hoe die vaders het ook doen, de kinderen waren engeltjes.

En nu zit ik hier, na te denken over deze middag. En hoe ik me heb laten leiden door de vermoeidheid en ziekte van de kindjes. Waar ze eigenlijk helemaal niks aan kunnen doen. Hoe snel de energie van de kindjes overslaat op mij en mijn energie weer terug op hen. En dat dus echt zo níet het gewenste effect heeft.

Ik weet wat er fout gaat en ik kan er normaal zo goed mee om gaan. Maar nu dus niet. En nu baal ik er nog van. Terwijl de kindjes het allang weer vergeten zijn.

Heb jij dat ook? Dat je zelfs op het moment zelf wel weet dat het niet handig is wat je doet, maar op de een of andere manier geen andere keuze lijkt te hebben? En dat je vervolgens ’s avonds op de bank nog baalt van je gedrag naar je kindje toe?

Ja toch? Ik weet in ieder geval wel dat ik niet de enige ben.

Hoewel dat af en toe wel zo voelt. Dat is een van de redenen om The Mom Lunch te organiseren. Een lunch met een kleine groep moeders, die ook allemaal wel eens zo’n moment meemaken. Een lunch waarbij we met elkaar dit soort momenten kunnen bespreken, vragen kunnen stellen en advies kunnen vragen. En waarbij ik bovendien ook waardevolle tips en praktisch toepasbare oplossingen bied om regie te kunnen houden tijdens die eerste tropenjaren. Zodat jij niet, net als ik vandaag, met je handen in het haar en tranen in je ogen staat.

En dat doen we allemaal onder het genot van een heerlijke lunch.

Echt waar, dit is een heerlijke, leuke en inspirerende middag. Je gaat daarna vol energie en met nieuwe ideeën weer naar jouw gezin. 

Wil je hierbij zijn? Geef je dan hier op voor de eerstvolgende lunch en wees zeker van je plek aan tafel. Mijn keukentafel is wel groot, maar niet gigantisch, dus er is beperkt plek. 

 liefs,