Natuurlijk had ik al gehoord van vriendinnen dat een tweede kind, zeker in het begin, wel even pittig zou zijn. Dat je de kraamtijd heel anders zou ervaren dan bij de eerste. Er loopt immers al een peuter rond die een ritme heeft en aandacht wil. Dat je, door die peuter, ook bezig zou blijven, aandacht zou moeten blijven verdelen en niet uren in bed kon knuffelen met de baby. En dat dit dus tot best wel onmogelijke spagaten (is dat een woord?) zou leiden.

En ja. Dat klopt dus. Alles hierboven. Want baby en peuter krijgen het regelmatig voor elkaar tegelijkertijd te poepen, te willen eten en ook nog een spelletje (peuter) te willen doen. Oh ja, en mama moet ook nog ergens eten, ook wel poepen, en misschien ook ergens nog heel even de krant lezen, een WhatsAppje lezen (en in het gunstige geval dat er tijd is ook beantwoorden), Instagram checken, eten koken, wassen (!), opruimen enzovoort.

Dus. Het is pittig.

Maar ja, je krijgt er zoveel voor terug ;-).

De baby is nu ruim drie maanden oud en inmiddels is er een ritme. Is onze hele gezin gewend dat we met zijn vieren zijn en zijn er meerdere momenten op de dag heel gezellig en relaxed.

En toch ben ik blij dat ik weer aan het werk ben. Dat de kinderen een paar dagen per week naar de allerliefste gastouder gaan en dat ik dan weer tijd voor mezelf heb. Tijd die ik zo in kan delen als ik wil en niet wordt geleefd door twee kinderen (en een man ;-)).

Maar deze kraamtijd deed me weer realiseren dat ook ik, nog steeds, door externe factoren wordt beïnvloed. Dat ik ook niet altijd aan mezelf denk. En ja tuurlijk, zo’n kleine hulpeloze baby gaat uiteraard voor, maar er zijn ook genoeg momenten geweest dat zij sliep en dat ik toch weer bezig was met iets wat best later had gekund (de was) terwijl ik op dat moment ook iets voor mezelf had kunnen doen. Een boek lezen, Netflix, een power nap, mediteren, een kop thee op de bank.

Het nieuwe normaal

Dus nu het ‘normale’ leven weer is begonnen, wordt het weer tijd voor mij. En ga ik ook zelf weer werken aan die balans. Zodat er een mooi evenwicht ontstaat tussen mama zijn van een peuter, van een baby, partner zijn van een lieve man en ondernemer zijn. Oh ja, en dochter, zus, vriendin en niet te vergeten, mezelf zijn.

Hoe het me zal vergaan? Vast met vallen en opstaan. Maar dat is oké. Het geeft me al heel veel rust en vertrouwen dat ik dit nu zo opschrijf. Dat ik me ervan bewust ben.

Jij ook in die spagaat?

En hoe is het met jou? Herken jij die spagaat ook? Met of zonder kind(eren), ik weet zeker dat jij dit ook meemaakt.

Ik heb wel iets heel leuks wat jou ook kan helpen om uit die spagaat te komen. Iets nieuws. En ik vind het zelf super om te doen. Hou mijn Instagram in de gaten voor meer info! Kan je niet wachten? Mail me dan meteen!