Ik vind het dus niet altijd leuk. Moeder zijn. Een eigen bedrijf hebben. Een druk sociaal leven. En dan ook nog een vriend die aandacht wil. Vriendinnen die ik wil zien of spreken. Of die mij willen zien of spreken. Familie. Schoonfamilie. Buren. Mede coaches. Ik word al moe als ik naar dit lijstje kijk.

Soms spreek ik dat wel uit hoor, naar een vriendin bijvoorbeeld. Maar eigenlijk altijd met een lach erachteraan, een knipoog, en grapje of iets anders om het te verzachten. Want ze zou toch niet écht gaan denken dat ik er zo negatief in sta…

Vorige week was ik wat teksten op mijn website aan het aanpassen en kwam ik daar niet helemaal uit. Ik vroeg een moeder – die wat oudere kindjes heeft – hulp. (Ja echt, ik vroeg hulp! Dat kan dus ;-)).
Ik vroeg haar wat zij dacht toen de kinderen klein waren. Ze heeft drie jongens, wauw! Respect voor haar. Of leg ik door dit te schrijven die lat ook weer hoger voor haar? Ik weet het niet. Anyway, ik vind het tof. Drie jongens.

Maar goed, terug naar het verhaal. Ze zei dus wat dingen en ik dacht, f*ck, dat denk ik dus ook. Heel vaak, te vaak, regelmatig, de hele tijd. Maar ik stop het weer weg. Omdat ik het gevoel het dat ik het niet mag denken.

Ze zei dus wat dingen en ik dacht, shit, dat denk ik dus ook.

Of juist evenveel zou blijven werken? Hoe zouden haar vriendinnen reageren als het kindje vijf dagen naar de opvang zou gaan? Of juist als ze thuis zou blijven?

En dus trekt de moeder aan het kortste eind. Schikt zij zich in de mogelijkheden. En wordt er dus compleet voorbijgegaan aan haar behoeften.

Ik ging van een mooie carrière, naar een opleiding (met een baan ernaast), naar ondernemerschap. Alle drie bewuste keuzes. Met dus ook bewuste (met name financiële) consequenties.

Ik wilde graag coach worden, ik wilde heel graag ondernemen, ik wilde vrijheid en ik wilde uit de hotellerie. En daar kwam een kindje bij en dat maakte dat het eigenlijk allemaal nog beter paste voor me. Want doordat ik ondernemer ben, deel ik mijn eigen tijd in en daardoor ben ik flexibeler voor de kinderen.

Een vriendin heeft net een kindje en is juist fulltime blijven werken, maar wel een dag in het weekend, waardoor het ook flexibeler is in de opvang. Een andere vriendin kiest er juist voor om de eerste jaren thuis te blijven. En alles is oké.

Weet je wat ik pas erg vind? Dat doen alsof.

Aan alles en iedereen voorhouden dat het altijd rozengeur en maneschijn is. Dat het altijd leuk is, makkelijk gaat, een en al liefde is en we stralend door het leven gaan. 

Ik vind het stom dat we die kwetsbaarheid niet willen tonen. Dat we niet willen zeggen dat het ronduit k*t is als je al maanden achter elkaar geen normale nacht hebt geslapen. Dat we allemaal toch minstens een keer per week iets op tafel zetten wat de schijf van vijf niet haalt. Dat we allemaal weleens met de handen in het haar staan en écht geen idee hebben wat we met die schreeuwende, stampende, krijsende, peuter aan moeten. Dat het leven soms inderdaad leuker was als je op vrijdagmiddag na werk spontaan de stad in kon gaan zonder je druk te maken over hoe de dag zou eindigen. Of waar.

Maar nee, dat zeggen we vaak niet. En het staat al helemaal niet op Instagram. Ook niet op mijn account hoor. Al moet ik wel zeggen dat ik ook een tegengeluid zie ontstaan. Dat er langzaamaan moeders zijn die er ook voor uit komen dat het soms gewoon echt ronduit bikkelen is. En dat ‘soms’ een understatement is. Dat er moeders zijn die er wel voor durven uit te komen dat het gewoon echt niet altijd leuk is. Dat het lastig is om al die ballen hoog te houden. Dat ons perfectionisme, de angst om te falen en zwak te zijn ons in de weg zit.

Dus mijn oproep aan jou: wees eerlijk. 

Het is niet erg als je het een dagje minder leuk vindt. En ook niet als dat wat langer duurt. Als je weer een pizza in de oven schuift. Of een snoepje naar achter gooit in de auto om ze stil te krijgen. Je bent niet de enige. We hebben het allemaal. En laten we elkaar daarin supporten. Geef een knipoog aan die moeder met dat schreeuwende kind in de supermarkt. Geef een like aan die moeder die wel op social media post dat het soms niet leuk is. Bied hulp aan die vriendin waarvan je ziet dat ze het kan gebruiken.

Laten we het samen doen. Laten we elkaar helpen. Laten we lachen om die regeldagen. Die melkvlek op je nieuwe blouse. De opluchting als je ze bij de opvang afzet. Laten we lachen om deze mooie, chaotische, onvoorspelbare jaren. Laten we lachen ín deze jaren. Want ze zijn zo voorbij. Dat zei die moeder ook.