Het leven van een working mom loopt niet altijd zoals je het plant. Toch? Zo ook vandaag. De hele week denk ik al ‘als Faas maar niet ziek wordt’, aangezien hij snottert, hoest, ’s nachts zijn bedje uit zweet en niet fit is. En wat denk je: Faas vandaag mega fit, maar zijn zusje gevloerd. Precies op de dag dat ik veel afspraken heb, de lunch van zaterdag wil voorbereiden, een paar mensen wil terugbellen en mijn blog schrijf en verstuur.

Gaat niet allemaal lukken. Maar die blog moet eruit. En laat het vandaag nou Thanksgiving zijn en ik daar vorig jaar ook over schreef. Soms moet je niet te moeilijk denken, niet alles perfect willen doen en creatief zijn. In alles. Dus hieronder de blog van vorig jaar in een ‘nieuw jasje’.

Thanksgiving. De nationale feestdag in Amerika waarbij men oorspronkelijk dankbaarheid uit (aan God) voor de oogst, maar ook dank zegt voor andere goede dingen. Amerikanen reizen het hele land door om bij familie te kunnen zijn deze dagen waarbij de dankbaarheid onder het genot van een gebraden kalkoen wordt gewaardeerd.

Het is misschien wel de belangrijkste feestdag voor de Amerikanen. Ik was er nooit zo bewust mee bezig, maar sinds twee jaar hebben we hier Amerikaanse buren. Vorig jaar vloog de buurvrouw speciaal voor Thanksgiving terug naar The States. Dit jaar zie ik haar al de hele dag druk in de keuken.

Hoewel er groeiende aandacht voor is in Nederland, wordt het nog niet echt gevierd. Maar wat niet is, kan nog komen. Kijk maar naar Black Friday, de dag ná Thanksgiving. Morgen dus. En daar is zelfs al een tegenhanger voor, Green Friday, waar ik veel meer bij voel.

Maar goed. Thanksgiving dus. Het is natuurlijk ook een mooie gedachte. Samenzijn met mensen die je liefhebt, onder het genot van lekker eten en drinken, waarbij je ook stilstaat en uitspreekt (en daar zit het hem in) waar je dankbaar voor bent.

De focus op wat er niet is.

Veel mensen van onze generatie zijn zich niet bewust van wat er wel is. We neigen ernaar de focus te leggen op dat wat we (nog) niet hebben. En vergeten hierdoor stil te staan en dankbaar te zijn voor wat er wel is.

Denk maar eens na over bijvoorbeeld vakanties (of reizen). Waar denk je het eerst aan? Waarschijnlijk aan een land, stad of plek waar je nog níet bent geweest. “Ik wil nog naar Bali, Nieuw-Zeeland, Sri Lanka en Argentinië. Oh en ooit zeker nog het Noorderlicht zien.” Maar je vergeet hierbij dat je waarschijnlijk ooit al in Azië was, misschien ook in Zuid Afrika en wat dacht je van al die wintersportvakanties in Oostenrijk of Frankrijk? En dan heb ik het nog niet eens over alle landen en plaatsen die je in de afgelopen pak-hem-beet 30 jaar waarschijnlijk gezien hebt.

Maak daar maar eens een lijstje van. Wat doet dat, nu het onder elkaar staat? 

Dit is dus wat ik bedoel te zeggen. Ook mijn lijstje met plaatsen die ik nog wil bezoeken is lang. En daardoor kan ik wel eens vergeten wat er wel is. Waar ik wel dankbaar voor kan zijn. Vorig jaar was ik in 5 landen, dit jaar in 1, Italië. Ik wilde hier ‘slechts 1’ typen, maar bedacht me toen: daar ga ik weer.

Want we kregen dit jaar de allerliefste dochter ooit. En waren dus veel hier thuis. Een weet je hoe dankbaar ik daarvoor ben?

Vaak vergeten we in de waan van de dag dankbaar te zijn. Blijft die focus op dat wat er niet is. Nemen we veel dingen aan voor vanzelfsprekend. Onze kinderen. De gezondheid van onze kinderen. Onze relatie. De carrière. Opa en oma die (regelmatig) oppassen.

We mogen er dankbaar voor zijn. Ik ook. Want hoe mooi is het dat dit er allemaal is?

 De kracht zit in het uitspreken.

Ik vind dat ik me dat niet alleen mag realiseren, maar juist ook mag uitspreken. Want daarin ligt de kracht. Dus vandaag ben ik dankbaar voor mijn kindjes, die misschien niet op hun allerfitst zijn op dit moment, maar wel gezond. Dankbaar voor de allerliefste vent die ik maar kan wensen. Dankbaar voor de opa’s en oma’s, voor het oppassen als we omhoog zitten. Maar ook dank aan mezelf, dat ik de keuze heb gemaakt mijn eigen leven in te vullen op mijn voorwaarden. En dat ik daar mijn geld mee verdien, zodat ik nu mooie ervaringen heb om dankbaar voor te zijn. Maar dat ik dus ook vandaag met mijn dochter in de draagzak deze blog kan typen.

Hoe doe jij dat? Ben jij je bewust van wat er wel is? Spreek jij je dankbaarheid wel eens uit? Naar jezelf? Of naar een ander? Hoe zou het voor je zijn om dat eens te doen? Deel je het met me?

En bij deze: dankjewel. Dat je dit leest. Dat je er bent. Voor wie je bent.