Select Page

Vorige week vrijdag vloog ik naar Hong Kong om een vriendinnetje die daar woont op te zoeken. Ik zou 9 dagen naar haar toe gaan, alleen. Zonder man en zonder kind. Ik zal eerlijk zijn, ik vond het nogal wat. 9 dagen weggaan van mijn gezin naar de andere kant van de wereld. Het heeft ook lang geduurd voordat ik het besluit nam om te gaan. Want er waren voor mij heel veel beren op de weg (wat ik daarmee doe, lees je hier).

Maar dankzij mijn lief, mijn familie en schoonfamilie en de buren (die altijd klaarstaan om op onze zoon te passen) stond ik vorige week vrijdag op Schiphol. Ready to go. En super veel zin om te gaan!

Alles verliep vlekkeloos. Oké, behalve die trein die niet reed (maarja, what else is new?). Ik was nog nooit zo snel door de douane heen op Schiphol (en dat voor Pinksterweekend) en ik kon zelfs nog even werken. Op tijd boarden, prima plekje aan het raam. Helemaal geïnstalleerd, en toen de mededeling: we wachten nog even vanwege een technisch issue. Prima, ik had geen haast. Maar dat wachten werd een uur en toen werd besloten dan maar lunch te serveren. In een stilstaand vliegtuig aan de gate.

Vliegtuig in, vliegtuig uit

Drie uur later nog altijd geen akkoord om te lucht in de gaan, dus we mochten het vliegtuig uit om te wachten. Nog een uur. Anderhalf uur. Nog een kwartiertje erbij.
En toen de mededeling: we gaan! Maar wel snel, want anders zou er een probleem ontstaan met de werktijden van de crew.

Dus weer allemaal het vliegtuig in. Tweede keer. Klaar voor vertrek. Er gebeurde niets. Weer een uur niets.

Je raadt het al, er kwam weer een mededeling. Het had te lang geduurd, de crew mocht niet meer vliegen. We moesten weer het vliegtuig uit, om naar een hotel te gaan. De volgende dag zouden we vliegen. Eerder was geen optie. Het was inmiddels 19 uur. Ruim 6 uur later dan gepland.

Ik wilde sowieso niet in een conferentiehotel op ruim een half uur van Schiphol slapen, dus ging ik naar huis (nog dichterbij ook). Een verrassing voor vriendlief, dus maakten we maar van de nood een deugd door ergens te gaan eten. Aangekomen bij een van onze favoriete restaurants, was de keuken dicht. Om 21.15 uur. Op een vrijdagavond!

Wat een gedoe. En wat was ik er chagrijnig van. Dit kon toch niet! Eerst die trein (die ik nu ineens wel belangrijk vond), daarna het vliegtuig en toen ook nog een restaurant dat op vrijdagavond om 21.15 uur een gesloten keuken had en weigerde nog even een hoofdgerechtje te maken.

Wat was dit oneerlijk!

Ik werd boos. Op mezelf, op mijn lief, op het restaurant, op alles. Mócht ik niet weg ofzo? Wat vond ik het oneerlijk! Wat voelde ik me machteloos. Ik wilde gewoon naar Hong Kong toe. Ik kon daar al maar 9 dagen zijn en nu werden het er 8.

Herken je dat ook? Dat machteloze gevoel? Die boosheid als iets niet loopt zoals jij gepland hebt? Hoe je graag altijd de controle houdt over alles wat je doet. En het liefst ook over dingen waar je geen invloed op hebt. Zoals treinen, vliegtuigen en restaurants.

Ik had dit gevoel al lang niet meer gehad. Eigenlijk al niet meer sinds onze zoon een kleine baby was met en ritme waar ik heel erg aan moest wennen.

Maar nu was het er weer. Ineens. Die eeuwige drang naar controle. Het niet los kunnen laten. Wat vervelend voelde dat.

En oké, twee glazen wijn later voelde het een stuk beter. Al is dat nu niet de boodschap die ik je wil meegeven ;-). Wat ik me wel realiseerde, is dat het niet opschiet. Niet opschiet om druk te maken over dingen waar je geen invloed op hebt. Dat ik alleen maar mezelf er mee had.

Dat ik, hoe hard ik ook m’n best zou doen, niet die trein zou laten rijden, dat vliegtuig zou laten opstijgen, of die keuken weer kon openen.

Laat het los

Soms gebeuren er gewoon dingen die je niet kunt controleren en dus maar te accepteren hebt. En wanneer je dat doet, je er ook veel relaxter mee omgaat. Dat je, in plaats van alleen maar bezig te zijn met wat er niet is, juist focust op wat er wel is. Dat ik dus nog een onverwachte avond samen met mijn vriend had en nog een nachtje in mijn eigen bed sliep. Dat ik een dag later in Hong Kong aankwam, maar nu ook twee dagen later terugvlieg. Dus eigenlijk nog een dag extra hier ben.

Lukt het jou om situaties om te buigen van het negatieve naar het positieve? Hoe doe jij dat? En wat brengt het jou? Ik hoor het graag! Oh ja en als je nog tips hebt voor mijn laatste twee dagen in Hong Kong, kom maar door!